Blokkades

Blokkades

Herken je dit? Je wordt helemaal enthousiast van een idee. Je gaat aan de slag om het uit te werken. En dan opeens blokkeer je. Je enthousiasme verdwijnt en je ziet vooral heel veel obstakels. Vervolgens vind je van jezelf dat je een afhaker bent en probeer je op wilskracht door te gaan. Maar echt leuk is het niet meer …

Ik had dat afgelopen week. In december start ik met een nieuw online programma voor vrouwen die worstelen met zwanger worden of blijven. Vrouwen die heel graag een kind willen, daar alles voor over hebben. Die elke dag braaf hun supplementen slikken. Die bereid zijn om zich wekenlang te injecteren met hormonen. Die – hoe uitgeput ze ook zijn – vrijen met hun lief, omdat de eisprong in aantocht is. Die bij elk glas alcohol twijfelen: wel of niet? En hetzelfde ritueel bij rauwe vis, rood vlees, taart en koffie … uit angst om iets fout te doen, waardoor het ook deze maand weer niet lukt.

Vrouwen die elke maand weer een strijd voeren die onzichtbaar is voor de buitenwereld. Vrouwen die zo moe zijn van de schema’s, interne echo’s, (zelf) opgelegde regeltjes, teleurstelling en stress, dat ze het liefst alles aan de kant willen smijten … maar dat tegelijkertijd ook niet willen, omdat hun verlangen naar een kindje zo groot is.

Ik begrijp hen, omdat ik er zelf een was. Ik wil hen helpen, omdat ik weet dat het mogelijk is om met meer vertrouwen en ontspanning in dit proces te staan. En omdat ik weet hoe ongelofelijk belangrijk het is om jezelf niet te verliezen in die strijd.

Vol enthousiasme aan de slag dus …

Maar als ik de teksten over het programma ga typen, blokkeer ik. Precies op het punt waar het over mijn eigen onvervulde kinderwens gaat. Een stemmetje in mij zegt dat ik niet geloofwaardig ben, omdat wij geen kinderen hebben gekregen. Hoe kan ik nu zeggen dat yoga, mindset en leefstijl helpen, als het bij ons niet geholpen heeft?

Die stem kwam vanochtend luid en duidelijk binnen toen ik mijn yoga practice deed. En ik begon te huilen! De hardheid van dat oordelende stemmetje raakte me. Ik besefte dat-ie me saboteert om niet voluit te gaan voor datgene waarin ik écht verschil kan maken. In mijn hoofd kan ik de discussie met deze stem makkelijk winnen door te denken aan alle vrouwen die baat hebben gehad bij mijn begeleiding. Maar ‘wegdenken’ is niet voldoende …

Gelukkig heb ik yoga!

Ik doe een paar oefeningen om mijn lichaam goed te kunnen voelen. Ik sluit mijn ogen en ga met mijn aandacht op zoek naar de spanning in mijn lichaam: de plek waar ik de blokkade voel. Het zit diep in mijn onderbuik. Het voelt als samengebalde spanning. Ik laat het er zijn en adem. En dan wordt het opeens helder. De emotie die eronder ligt is schaamte: ik schaam me omdat het mij niet is gelukt om kinderen te krijgen. De schaamte zegt dat ik er zelf niet alles aan heb gedaan, dat ik nog veel meer had kunnen doen om proberen zwanger te worden. De schaamte vraagt zich af wie ik dan denk dat ik wel ben om anderen te helpen op dit thema. Er komen nog meer tranen en zelfs een kreet van verdriet. Ik laat het eruit en adem. De spanning wordt minder.

Ik zie opeens het beeld van het prachtige plekje aan de rivier hier vlakbij, waar ik zo graag ben. Het water stroomt daar in een kleine waterval naar beneden. Ik denk aan die jaren, waarin ik steeds maar tegen de waterval op probeerde te zwemmen. Omdat ik dacht dat mijn geluk terug stroomopwaarts te vinden was. Ik zwom en ik zwom, maar kwam niet dichterbij. Tot het moment dat ik besefte dat ik mezelf aan het uitputten was. Dat ik met mijn hoofd zo stroomopwaarts was, dat ik mezelf niet meer voelde. Ik gaf mezelf rust en keek nieuwsgierig de andere kant op. Zag het meanderende, kabbelende water voor me en was benieuwd hoe het stroomafwaarts zou zijn.

Dat was het moment waarop ik losliet en durfde te vertrouwen op de stroming: de unieke stroming van mijn leven.

Met die beslissing maakte ik geen einde aan mijn kinderwens. En ook niet meteen aan de pijn van de onvervuldheid ervan. Maar wel een einde aan mijn lijden. Ik leed onder het idee dat zolang ik niet zwanger werd, ík iets niet goed deed, ik nog iets miste, ik nog beter mijn best moest doen. Ik leed onder het feit dat mijn leven op dat moment alleen maar draaide om zwanger worden.

Terwijl ik hier op mijn yogamat dat moment van loslaten opnieuw ervaar, voel ik hoe de spanning in mijn buik oplost, hoe mijn hele lichaam ontspant, hoe mijn geest kalmeert. Ik voel hoe de zon met zijn eerste stralen voorzichtig over de heuvel heen in mijn gezicht schijnt. Ik voel hoe de wind door mijn haren waait. Ik voel diepe rust en vertrouwen. Schaamte transformeert in innerlijke kracht.

Loslaten was geen kwestie was van mislukking of opgeven, maar een bewuste keuze om mezelf uit mijn eigen lijden te verlossen. Misschien zelfs een daad van verzet in een maatschappij waarin het de norm lijkt te zijn om te denken dat alles maakbaar is.

Ik wilde heel graag een kind … een kind dat vanzelf zou komen en niet met allerlei medische ingrepen.

Ik wilde heel graag een kind … maar niet door mezelf jaar-in-jaar-uit in een keurslijf van beperkingen, schema’s en regels te persen.

Ik wilde heel graag een kind … maar het niet verantwoordelijk maken voor mijn geluk.

Ik wilde heel graag een kind … en gebruikte dat verlangen om beter voor mezelf te zorgen op fysiek, emotioneel en spiritueel vlak.

En ik durfde voor die weg te kiezen, omdat ik diep van binnen wist dat mijn leven ook zonder kind vervullend zou zijn. Door mijn kinderwens en alle onzekerheid, schaamte, angst en verdriet die het afgelopen jaren opriep, ontdekte ik de diepe betekenis van mijn leven, de reden waarom ik hier doorheen ging, moest gaan misschien. Want in door die strijd vond ik de magie van het leven terug. En wist ik weer waarom ik hier ben: ik mag mezelf en anderen helpen herinneren dat we allemaal (met of zonder kind!) een expressie zijn van onvoorwaardelijke liefde.

Ik rol mijn matje op en stap onder de douche. Ik voel het warme water op mijn huid. Hoor het geluid van vogels die buiten vrolijk kwetteren. En ik glimlach. Omdat ik me besef dat ik aan mijn fertiliteitsartsen ook nooit heb gevraagd of ze zelf wel kinderen hadden gekregen … Een prachtige dag is krachtig begonnen. Thank God for Yoga!