An amazing life

Als je mijn boek Baby in mijn hoofd hebt gelezen, dan ken je zijn naam misschien: Robert Boustany, mijn yogaleraar. Hij kwam in 2010 op mijn pad.

Joost (mijn lief) en ik zaten toen middenin de fertiliteitsbehandelingen voor onze kinderwens. Ik vond het benauwend en moeilijk dat alles in mijn leven alleen maar daar om draaide en dat de rest van mijn leven op pauze leek te staan. Als daad van verzet dacht ik: “F… it, ik ga die yoga-opleiding doen, die al zo lang op mijn wensenlijstje staat!” Het was geen logisch moment om aan iets nieuws te beginnen, maar achteraf was het een van de beste beslissingen ever.

Utthita Parsvakonasana

Ik weet nog goed hoe ik dat eerste opleidingsweekend met een rood hoofd en zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd in utthita parsvakonasana (zie foto) stond. Saillant detail: ik stond nog niet zo heldhaftig als op de foto, maar in de meest eenvoudige versie – met mijn knie en hand op de grond. Het zag er van de buitenkant zeker niet spectaculair of indrukwekkend uit, maar voor mij was het loodzwaar. Ik voelde hoe ik de moed verloor: we waren misschien een uurtje onderweg in de opleiding en ik hield het nú al niet meer vol. Daarbij begreep ik niets van al die anatomische termen waarover werd verteld. Zag geen enkele houding er bij mij zo mooi en elegant uit als bij al die lenige mensen om heen. En voelde ik alleen maar stijfheid, beperkingen en ongemak. Frustratie all over dus. Eigenlijk wilde ik het liefst gewoon wegrennen. Maar iets in mij zei: HIER BLIJVEN! En ik luisterde braaf.

Dat ik me zo ongemakkelijk voelde in de opleiding duurde niet één dag, niet twee dagen… Nee, ik denk dat het ongeveer de hele opleidingsperiode heeft geduurd, bijna 2 jaar dus. Maar ik bleef.

Richting het einde van de opleiding had ik op een dag enorme hoofdpijn. ‘Even rustig liggen,’ dacht ik. Totdat Robert zich ermee ging bemoeien. Hij drukte ergens in mijn zonnevlecht (derde chakra, net onder je middenrif) en met de woorden “This is your alarm button,” liep hij grijnzend weer weg. Ik voelde dat er iets gebeurde van binnen, rende snel naar de WC, draaide de deur op slot en heb daar een half uur lang onbedaarlijk zitten huilen. Waar het vandaan kwam? Geen idee. Maar het luchtte wel op.

In het laatste weekend van de opleiding (2012) had ik een gesprek met Robert. Hij zei: “You will have an amazing life.” In mijn hoofd popte natuurlijk meteen het beeld op van mij en Joost met heel veel dottige kindjes. ‘Zou het dan toch werkelijk allemaal goed komen?’, dacht ik hoopvol.

Geen dotjes, wel an amazing life

Ja, het kwam goed. Niet voor wat betreft die dotjes, maar wel met mijn leven, met ons leven.

Want we hebben een amazing life. Niet door grootse en meeslepende avonturen. Of door een aaneenschakeling van thrills en kicks, dure spullen, luxe reizen, grote auto’s of een succesvolle carrière. En niet omdat alles altijd maar goed gaat. Een aaneenschakeling van hoogtepunten is niet de sleutel voor een gelukkig leven. Net zo goed als dieptepunten niet betekenen dat je ongelukkig bent.

We hebben een amazing life, omdat we verbinding ervaren. Diepe verbinding. Dat is wat ons leven amazing maakt: het ervaren van eenheid. Vanuit ons hart, met ons lichaam, met onze essentie, met elkaar, met heel veel leuke, lieve mensen, met de natuur, met het leven zelf en alles wat zich daarin aandient. Het mooie is dat het ervaren van die verbinding voor iedereen onbeperkt, altijd en gratis beschikbaar is. En yoga geeft je daar toegang toe. Het is de letterlijke vertaling van het woord yoga.

Emoties

Net als veel mensen van mijn generatie (en voorgaande generaties) had ik geleerd om emoties weg te stoppen, niet te voelen. Ik dacht dat ik niemand ermee tot last mocht zijn. Uiteindelijk werd ik daardoor mezelf tot last. Emotie is energie in beweging. Als je emoties niet toelaat, zet je de energie vast. Yoga helpt om de levensenergie (prana) weer in beweging te brengen. De energie die alles met elkaar verbindt.

Door yoga leerde ik dat het belangrijk is om emoties op fysiek niveau te leren toelaten, te laten stromen. Toen ik van mezelf weer mocht voelen en ik dat dagelijks ging oefenen in yogahoudingen, veranderde er veel. Mijn energieniveau werd beter, mijn lichaam sterker en leniger, mijn hoofd rustiger, mijn relaties dieper en mijn leven lichter. Ik durfde meer voor mezelf en mijn eigen geluk te kiezen. Ik durfde steeds meer mezelf te zijn. En dat is een continu proces, waarin steeds weer nieuwe verdieping zit.

Dat stemmetje van mijn intuïtie wist in 2010 al dat dit het grote geschenk van yoga is. De rest van mij had er wat langer voor nodig om het te geloven, ontdekken en ervaren. Maar ik ben dankbaar dat Robert op mijn pad kwam. En ik ben dankbaar dat ik eigenwijs genoeg durfde te zijn om op dat stemmetje te vertrouwen, de moed had om te blijven zitten en de tools leerde waarmee ik die verbinding steeds weer kan vinden, als ik hem weer even kwijt ben of denk te zijn.

PS Kijk nog even naar dit mooie filmpje ‘What to do when I can’t seem to find the answer?’ met Robert Boustany.