Home is where the heart is

Mijn laatste blog dateert alweer van even geleden. Dat heeft een goede reden! Samen met mijn lief en hond Keesie ben ik verhuisd naar Spanje. We wonen nu op het platteland van Valencia, omringd door fruitbomen, kwetterende vogels, schichtige berggeiten, knorrende everzwijnen (die kom ik liever niet tegen) en trotse wijnranken. En … onze nieuwe aanwinst: hond Max.

In de toekomst willen we hier een retreat centrum ontwikkelen: een fijne plek in een natuurlijke, stille omgeving waar het leven synchroon loopt aan de ritmes van de natuur en waar mensen de mogelijkheid hebben om via verschillende bewustwordingstradities, zoals yoga en ayurveda, weer in verbinding te komen met hun eigen, ware natuur. Zodra je dichter bij je eigen kern komt, kom je vanzelf meer in balans, ervaar je meer innerlijk geluk en krijg je meer vertrouwen in jezelf en het leven. De eerste kleinschalige retreats staan gepland, waaronder de Fertility Retreat speciaal voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.

Om in dat nieuwe eigen huis in Spanje te kunnen wonen, moesten we ons oude huis in Nederland loslaten. Dat was een intens proces, mede omdat dat huis sterk verbonden was met onze kinderwens. Toen we het ruim 11 jaar geleden kochten zat ik nog een beetje in de twijfelfase qua kinderen krijgen. Na de verbouwing wist ik het zeker: genoeg slaapkamers, een leuke wijk, een stressbestendige relatie … we gaan ervoor! Dat liep iets anders dan gepland.

Het sorteren van de inboedel voelde alsof we die reis van afgelopen 10 jaar in vogelvlucht weer maakten. Ik kwam veel herinneringen tegen. Een paar glazen potten waarin ik alle injectienaalden van de hormoonbehandelingen had bewaard. Twee dozen met geboortekaartjes van alle kinderen van familie en vrienden, waarbij ik me telkens afvroeg wanneer ons kaartje zou komen. Het kleine kamertje op de eerste verdieping, dat ik in gedachten al als babykamer had ingericht en waar ik een paar kleine talismannen had verstopt. Mijn yogakamer, waar tijdens mijn dagelijkse practice regelmatig tranen, frustraties en boosheid omhoog kwamen, maar – mede daardoor – ook heel veel inzicht kreeg in de wonderlijke relatie tussen mijn lichaam, geest en ziel. En tenslotte onze grote, houten keukentafel. Misschien wel het fijnste plekje van ons huis. De tafel waaraan ik mezelf injecteerde, mijn boek schreef en we warme herinneringen maakten met familie en vrienden.

Terwijl ik nog een laatste keer door de kamers van ons huis liep, kon ik het hele avontuur dat achter ons ligt overzien. Dat maakte tranen los. Tranen van geluk en dankbaarheid. Want ik zag de enorme transformatie en groei die ik heb doorgemaakt. Ik voelde weer even heel helder hoe onze kinderwens me heeft terugbracht bij de kern, mijn kern. Een onbetaalbaar geschenk. En ik realiseerde me dat ons mooie, fijne, oude, veilige huis dat mede mogelijk heeft gemaakt.

In stilte en met een beetje schuldgevoel vroeg ik ons huis of het niet liever een gezinnetje had willen herbergen in plaats van ons. Het leek er immers voor gemaakt. Het antwoord kwam in de vorm de nieuwe bewoners: een enthousiast en energiek koppel van ergens in de veertig … zonder kinderen. Met een liefdevol dank-je-wel en vol vertrouwen trokken we de deur achter ons dicht.

Op naar het volgende avontuur!